Esta foto que vedes corresponde co inicio da xornada (Arzúa, preto do embalse de Portodemouros), un día tranquilo… A noticia era sinxela, había bastante tempo para facela e a paraxe era marabillosa . ¡¡Pero todo se truncou!!

A noticia xa estaba cuberta dende a semana pasada, co cal non era noticia, por suposto. Así que despois de grabar un tremendo socavón na estrada que leva a Portodemouros, provocado polas riadas, asignousenos outro tema. Tocaba ir a Coristanco (un trote dende Arzúa) eran as dez da mañá e xa íamos bastante apurados, pero o que non imaxinábamos era atoparnos con tremendo panorama.

O tema era o seguinte: os donos dunha explotación gandeira foran denunciados porque supostamente botaran xurro no río. Pero os señoriños en cuestión non se sentían nada culpables, e en vez de facer o que faría calquera persoa normal (defenderse verbalmente e aproveitar que está a tele para facelo dun xeito público) non tiveron mellor ocorrencia que pecharnos o paso e deixarnos colgados durante algo máis dunha hora co tractor atrancando a estrada pola que tiñamos que saír para irnos do lugar. Resulta que eles alegaban que nós nos metéramos na súa propiedade para gravar (o cal si, é delito) pero é que nós non podemos saber por inspiración de Deus que unha pista asfaltada normal e corrente é deles se non o avisan con ningún cartel. E si, tamén é certo que nos avisaron verbalmente (despois de atrancarnos o tractor diante) pero de qué maneiras… ademais, cantas veces non terá oído un cámara que non quere que lle graven nun sitio… e se non había nada que avisase de que estábamos en propiedade privada… Así cos contos non se resolveu o problema ata que chegou a Garda Civil e quixo tratar de calmar a eses seres pouco civilizados ata que á fin nos quitaron o tractor de diante e puidemos marchar de alí. E inda por riba coa dúbida de se nos denunciarán por entrar no seu terreo, aínda que levan as de perder porque, como xa dixen, non tiñan señalización, e ademais porque eles tamén incurriron nun delito ó ternos retidos contra a nosa vontade.

E a todo isto… por suposto, chegamos cando xa o informativo se estaba emitindo co cal non cubrimos noticia ningunha, pero é que como a ninguén lle parece un traballo de verdade iso de ser xornalista, parécelles que imos por gusto ós sitios, e só por foder á xente, pois diso nada, é unha maneira tan honrada de gañarse o pan coma atender a catro marelas como fan os donos da mencionada explotación.

Por certo pido desculpas ós de Coristanco que se sintan ofendidos por esta impresión que me quedou do lugar, supoño que en tódolos sitios hai de todo pero en fin… que iso si que é a Galicia Profunda (pero moi moi profunda).

E mentres tanto outras pobres mulleriñas saen no telexornal cos corpos queimados, apuñaladas polos exmaridos cando á fin conseguiran ser felices (cunha nova parella que as trataba ben e cun traballo recén estreado) e outras, pola súa banda, reclaman axuda porque os que as intentaron matar no pasado xa están fóra das rexas e teñen intencións de acabar co que comezaron.

E para solucionar o tema de raíz hai que ir ás rapaciñas novas, ás que reciben as primeiras ameazas verbais (ou algo máis que verbais). Hai que convencelas, ¡coño! Que cando un tipo te quere dache cariño, bícate, acaríciate, respétate, confía en ti, pode ser celoso pero tamén comprensivo pero asegúrovos que o que non respeta as túas amigas, non che deixa vestirte como queiras, che berra, te ameaza, se autoadxudica o posto de dono teu… (e moitos etcéteras chungos…) ESE NON TE QUERE (e se nun principio algo te quixo que se foda… que primeiro é a túa vida que as el). E se se ameaza con suicidarse… non o vai cumplir, podes estar tranquila … pero en caso de que se suicidase doerache un pouco pero mira… ¡morto o can acabouse a rabia! Pensa primeiro en ti por Deus, que non quero ter ir nunca cubrir o asasinato dunha muller a mans de ningún energúmeno. E perdoádeme por ser pesada e insistirvos pero é que agora dame rabia ver que segue habendo mulleres que son tan “burriñas” como no pasado fun eu.

Xa hai algo máis dun mes que creei esta blog con todo a boa intención de escribir nela pero nada, que non dou atopado un buratiño para poñerme. En fin, polo menos hoxe en vez de estar facendo o que debera aquí estou… Só era para darvos a benvida ó meu espacio e anunciarvos a miña intención de novo de volver escribir nel.

Bicos a todos!